Marcel*, onze stoere ridder…

Het verhaal van Marcel*

Op 18 december is Marcel geboren, onze vechter. We wisten dat hij een hartafwijking had maar alles kon hersteld worden.  Het was de warmste week en al kolvend met veel tranen en een lach keken we naar alles acties op de tv in het ziekenhuis.

Wie had er ooit gedacht dat na een lekkende klep, er een nieuwe klep kwam, dat hij herstelt dankzij de hart-longmachine en het dialysetoestel? Marcel vocht, zoals alle strijders samen met zijn draak Wally. Hij deed alles wat hij kon, ook dokters en de verplegers, iedereen. De dag dat Marcel van de hart-longmachine afmocht was de dag die we normaal gingen vieren. Maar wie had ooit gedacht dat het de laatste uren met hem gingen zijn? Op 16 januari 2018 kwam Charlotte van boven de wolken langs, ze nam van alles foto’s alsof het een trouwfeest was, elk detail van Marcel, een traan, een lach, ons verdriet, de zegening maar ook zijn afscheid.

Het leven voor er nog spraken was van Marcel*

Marcel* nog dicht bij mama in de buik…

Zondag 17 december 2017 – De laatste dag met Marcel in mijn buik

Ik weet het nog zoals gisteren, de laatste zondag voor we richting ziekenhuis vertrokken.We genoten die dag met ons viertjes. Alles klaarmaken van valiezen en medicatie voor de kids. Een duidelijke planning van wie wanneer op hun zou passen en wanneer ze naar de Crèche zouden gaan, wie ze zouden weg doen. Zakjes met kleren maken voor als ze naar het ziekenhuis zouden komen, dat ze er goed zouden uitzien.

Maar ook mama haar valies werd klaar gemaakt, de laatste stuks werden ingepakt. De Reisensthel zak werd gemaakt voor naar het verloskwartier te gaan, want in Leuven heb je echt niet veel nodig, maar ook de grote koffer, suikerbonen, de enveloppen werden klaar gezet. Nog even de batterij van het fototoestel nakijken en dan naar moeke en vake. Want daar gingen ze toen verblijven voor de eerste dagen.

Na een lekker avondmaal gingen we nog met z’n 4tjes en ronde buik op de foto. “Ééntje om in te kaderen” zeiden we toen! Na het onderstoppen van de kinderen vertrokken we met zen tweetjes richting thuis. De laatste nacht met die dikke buik.  EINDELIJK wat heb ik af geteld om jou te mogen begroeten!

 

18 december 2017 – De geboorte van Marcel  

Het leven op intensieve C in UZ Gasthuisberg

16 januari 2018 – De dag van het afscheid…

De uitvaart van Marcel*